Home | Biografie | Visie | Beelden | Ander werk | Nieuws | Exposities | Lessen | Contact ©    
 
joris august
VERDONKSCHOT
 
 
   
'Ik vind dat een beeld een eigen vitaliteit moet
hebben.
Niet zozeer een uitbeelding van natuurlijke levenskracht, beweging, lichamelijke actie,
maar een samengebalde energie, een intens eigen leven dat een werk onafhankelijk van het
voorgestelde kan hebben.

Wanneer een werk deze krachtige vitaliteit bezit,
verbind ik daar niet enkel het woord schoonheid aan. Schoonheid, in de geest van de laat-Griekse kunst of
de Renaissance, stel ik mij in het werk niet enkel ten doel.

Maar naast de schoonheid, juist de kracht van de expressie.
In het eerste geval wordt naar een streling van het oog, in het tweede naar een geestelijke vitaliteit gestreefd,
die voor mij aangrijpender is en mij dieper raakt dan de zintuigen.

Omdat een beeld niet blijft steken in het nabootsen van natuurlijke verschijningsvormen, betekent het nog geen ontsnappen aan het leven, maar eerder een doordringen in de werkelijkheid.

Ik probeer steeds vanuit een staat van onschuld mijn hartstocht te volgen en altijd weer een andere kant
van mezelf aan te boren.
Pogingen om uitdrukking te geven aan de betekenis van het leven, een queeste tot een intenser beleven.'

      

   

 

 

 
       
 

 

 


 

 

 
 
      Enkele van Verdonkschot's uitspraken:


      De kunstenaar en de kunst
      kunnen zich niet verdedigen.
      De kunstenaar kan alleen iets    
      aanbieden. Het kunstwerk is
      argument, het is een voorstel

      Je kijkt als beeldhouwer met een
      vers oog, waarin het bekende
      weer als nieuw wordt gezien

      Ik wil ervaren met verliefde zintuigen. .

      Het lichaam in al zijn directheid
      drukt ons op het hier en nu, en
      op de diepkervende vraag wie             
      wij eigenlijk zijn..

   
 


      De mens heeft de neiging om het   
      bekende te zoeken, terwijl de   
      kunstenaar juist het onbekende zoekt.

      Schoonheid is een genoegen dat          
      wij ondervinden zonder persoonlijk   
      voordeel.

      Ik weet niet precies waaruit de                 schoonheid bestaat, doe geen   
       uitspraak over haar essentie. Wel
      heb ik besef van, of gevoel voor,         
      de waarden van de mensen,
      dieren en dingen om mij heen.          
      En deze waardering druk ik in alle
      onbeholpenheid uit met het
      woordje 'mooi’.

   


      Tegenwoordig is veel in onze       alledaagse werkelijkheid zo
      onwerkelijk, zo onoverzichtelijk
      en ongrijpbaar geworden.      
      Daardoor is er een natuurlijk       verlangen ontstaan naar
      ervaringen die, als ze dan
      niet reëel zijn, tenminste reëel              aandoen. Naarmate onze       waarneembare werkelijkheid
      steeds virtueler wordt, steeds       minder fysiek, wordt van de
      kunst een hoger realiteis-
      gehalte gevraagd.
      Het is het verlangen naar de
      directe ervaring, de klap in het
      gezicht, het bevattende inzicht,
      de prikkelende intimiteit.